Welkom gast ( Inloggen | Registreer )

PC's en reparaties Ubels Computer Service, eigenaar van Trefpunt! Levering en service aan huis!
Grunnbouk!, Social Media voor Groningen! Meld je aan en doe mee! Gezellig!
Nieuwsbin Groningen - Alle headlines van Groningen! Tablet webapp (ook voor browser)
MyArcade Gaming - Al bijna 4000 games, net als op Trefpunt
 
Reply to this topicStart new topic
> kerstverhaal, ik vond dit een mooi verhaal
geertruida54
post Dec 9 2012, 04:23 PM
Gepost op: #1


Altijd Online
Group Icon

Groep: Barkeeper
Berichten: 4.131
Geregistreerd op: 3-April 06
Van: midwolda
Gebruikers nr.: 388

Arcade Punten: 43.438.594
Gemeente: Scheemda
Leeftijdsgroep: 16 jaar en ouder


Afbeelding

Kerst onder de brug

Ze schikt nog even aan de glazen op de tafel. Een beetje voorzichtig, de kaarsen staan al aan. De vlammetjes branden rustig.
Een snelle blik op de klok. Waar blijven ze toch ?

De kamer is gezellig ingericht. In de hoek bij het raam staat de kerstboom, vol met glimmende kerstballen. De mode schrijft nu houten versierselen voor. Maar daar vindt ze niets aan. Een kerstboom hoort te glimmen. Dan straalt er toch iets meer van uit. Eigenlijk moeten er ook echte kaarsjes in. Maar dat geeft teveel onrust. Dan moet je teveel opletten dat er geen brand uitbreekt.

Het is, op de zachte achtergrondmuziek na, nog steeds doodstil in de kamer. Ze is nog steeds alleen. Weer een dwingende blik op de klok, alsof haar ogen de wijzers vooruit kunnen duwen.
Ze komen vast allemaal tegelijk. Dat is het natuurlijk. Ze halen elkaar op en komen dan opeens binnenvallen. Dan kan het kerstfeest beginnen. Ze is er al dagen mee bezig. Uren heeft ze boodschappen gedaan, en dagenlang heeft ze al de gekochte spullen verwerkt in het kerstmenu. De tafel is feestelijk gedekt met een uitgesproken oog voor detail.
Ze kijkt nog eens door de kamer. Het is werkelijk perfect.
Alleen leeg.
Maar dat zal straks anders zijn.



Een maand geleden kwam ze tot de ontdekking dat ze dit jaar alleen zou zijn met kerst. Geen van haar vrienden nodigde haar uit. Haar familie liet ook niets uitnodigends van zich horen, Tot dan toe was ze ieder jaar wel ergens welkom geweest. Maar nu opeens niet.
Ze was er een week door van slag geweest. Was er dan niemand bij wie ze welkom was ?
Eén ding was zeker. Ze ging zich niet zelf uitnodigen. Daar verlaagde ze zich niet toe.
Het idee was haar zomaar ingevallen. Als er niemand was die haar uitnodigde dan vroeg ze de mensen toch bij haar thuis ?
Tot diep in de nacht was ze bezig geweest. Recepten verzamelen, uitnodigingen schrijven, tafelschikking bedenken. Er waren toch minstens 12 mensen die ze tot haar vriendenkring kon rekenen.

Peter en Inez waren de eersten die afbelden. “Je weet hoe dat is, we hebben net de kleine en om nu met haar op stap te gaan dat lijkt ons niet zo’n best idee. Volgende keer ? Natuurlijk, veel plezier hoor, en tot horens…” Vrijwel direct erna ging de telefoon weer. Hans en Marjon konden dit jaar niet onder andere verplichtingen uitkomen, anders waren ze natuurlijk graag gekomen.
Het had haar veel moeite gekost om haar stem normaal te laten klinken, na het gesprek had ze de stekker van de telefoon uit de muur getrokken en de rest van de avond doorgebracht met een fles sherry.

In volgende dagen kwamen er nog twee afzeggingen; van Jonas en Imca en van Fred en Roland. Ook zij hadden al andere afspraken waar ze echt niet onderuit konden. Alleen Ruud, Anja, Freek en Isodoor lieten niets van zich horen. Ze had verder niet gevraagd of ze niet konden, als je een uitnodiging krijgt dan kom je toch ? Of je laat even weten dat je verhinderd bent.
En zo kwam het dat de tafel gedekt was voor vijf personen.

Ze kijkt weer naar de klok. Nu zijn ze toch echt te laat, al bijna een kwartier. Ze besluit nog maar even te wachten, niet te lang, anders loopt de hele planning in de soep.

Met zweet in haar handen draait ze een half uur later het nummer van Ruud en Anja. Anja neemt op. Haar stem klinkt vrolijk, op de achtergrond het geroezemoes van een gezellig feest.
“Met Anja “.
“Oh god. Machteld “. Haar naam wordt met nadruk uitgesproken. De stilte valt in de kamer alsof iemand een knop heeft omgedraaid.
“Nee, joh, Machteld, wat lullig nou, maar we moeten zo weg. Had je ons dan uitgenodigd vanavond ? Ik kan me er niets van herinneren. De post zal het niet bezorgd hebben. Dat hoor je zo vaak tegenwoordig.
Nee, we zijn samen, Ruud en ik. We moeten zo naar Ruud zijn ouders.
Ik weet niet waar Freek en Isodoor zijn. Nee, joh. Echt niet.
Hé, Machteld, we moeten nu echt weg. Je had er toch niet te veel werk van gemaakt toch ? Jammer hoor. Nou ja, volgend jaar beter. Doeii ”

Nog voordat Anja de hoorn heeft kunnen neerleggen hoort ze de stem van Isodoor boven alles uitkomen. “Dacht dat mens nu..”, de rest van de zin wordt onderbroken door de toon van de verbroken verbinding.

Haar ogen schieten vol, haar lippen vormen geluidloos uitgesproken woorden die niet passen bij kerstavond. Het is haar nu haarfijn uitgelegd. Alles klopt. En het stomste is dat ze het altijd wel wist, maar net deed alsof het niet zo was. Ze heeft helemaal geen vrienden. Ze wordt gedoogd, meer niet. En op deze avond is er niemand die samen met haar wil zijn.
Als verdoofd loopt ze naar de keuken en draait één voor één de gaspitten uit. Al dat eten, al dat werk, allemaal voor niets. In de kamer blaast ze de kaarsen uit die op de gedekte tafel hun licht verspreiden.
Zonder jas loopt ze de deur uit, de muren lijken haar te verpletteren. Ze is niet eens kwaad, alleen maar verdrietig.

Langs de stille straten loopt ze naar de brug. Daar blijft ze staan. De gure wind waait dwars door haar kleren heen tot op haar huid. Starend in het niets blijft ze staan. Laat al de herinneringen voorbij komen, al de keren dat ze niet mee mocht doen, buiten gesloten werd, of ronduit gepest. Ze zal hier gewoon blijven staan tot de kou haar velt. In het ziekenhuis kijkt er nog iemand naar je om, zelfs op kerstavond.

“Zeg meissie, wat ben je van plan “?
De stem en de stank laten haar langzaam opkijken. Nog voor ze iets kan zeggen gaat de man die naast haar is opgedoken verder. “As je springen wil, mij best, maar doe mij dan die schoenen van je, ik kan er nog een aardig prijssie voor krijgen”.

Met afgrijzen glijden haar ogen over de zwerver die naast haar staat. Vieze vette haren, onduidelijke gore kleding en een enorme dranklucht. Ze gruwelt ervan.

“Je springt niet zeker ? Kom maar mee “. Nog voor ze iets kan zeggen neemt hij haar hand en leidt haar de brug af.
Onder de brug brandt een klein vuur in een ton, er staan nog twee onduidelijke types omheen, allemaal met vele lagen afgedragen kleding om hun lijf.
De linker rommelt in zijn jaszak en haalt een gebruikt plastic bekertje te voorschijn, schenkt er iets in uit een fles en biedt het haar aan.
“Alsjebief, en een fijne kerstfeest”.
Het is de eerste keer dit jaar dat iemand haar zomaar een fijne kerst toewenst. Het ontroert haar, ze heft het bekertje en slaat de inhoud in een teug achterover.

Na de hoestbui die erop volgt is het ijs gebroken, de drie zwervers hebben tranen in hun ogen van het lachen. Ze schenken haar direct weer bij en ze drinkt het deze keer heel voorzichtig op.
Nu komen de verhalen los. Sterke verhalen. Over van alles en nog wat. Lachbuien en uitroepen van oprechte verontwaardiging klinken door de koude winternacht.

De kou doet haar rillen. Ze moet naar huis. Ze wordt nog ziek. Ze strekt haar handen uit naar het vuur, maar dat helpt niet veel.
“Ik heb nog eh,.. “. Even weet ze niet hoe ze het moet zeggen, ze wil niemand beledigen. Eerlijkheid is het beste besluit ze.
“Ik heb nog een heel kerstdiner, ze hebben me laten zitten. Willen jullie me de eer aandoen om kerstavond bij mij door te brengen “?

Er valt een argwanende stilte.
“Toch niet omdat wij een paar zielepieten zijn die op kerst zo nodig onderdak motten hebben zodat je de rest van het jaar een goed gevoel overhebt vanwege de naastenliefde ?”
Ze schudt heftig met haar hoofd. “NEE. Nee, jullie zijn de eersten die me zomaar een prettig kerstfeest wensten, en jullie boden me iets te drinken aan. Daarom. En anders sodemieter ik al dat eten toch weg. ”
Ze draait zich boos om en loopt weg. Zelfs hier wordt ze geweigerd. De woede komt opzetten. Ze gaat thuis al dat eten door de keuken smijten. Ze zal..
“Hee juffie, niet zo snel. Het was maar een vraagie. Mag toch wel vragen, of niet ?”

Ze blijft staan. De drie zwervers komen naar haar toe. De man die haar aansprak op de brug zwaait met zijn fles.
“As jij voor het eten zorgt neem ik de drank mee. Is dat goed dan “?

Met z’n vieren op een rij lopen ze gearmd over de stoep, zachtjes zingen ze van “Stille nacht”, tot Machteld de deur openmaakt en hen uitnodigt om binnen te komen voor het eten.
Een kerstdiner voor vier personen.


Afbeelding


User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
geertruida54
post Dec 4 2013, 09:19 PM
Gepost op: #2


Altijd Online
Group Icon

Groep: Barkeeper
Berichten: 4.131
Geregistreerd op: 3-April 06
Van: midwolda
Gebruikers nr.: 388

Arcade Punten: 43.438.594
Gemeente: Scheemda
Leeftijdsgroep: 16 jaar en ouder



Afbeelding


VERHAAL KERST 2013



Luchtpost voor de kerstman
Rode ballonMartijn en zijn moeder woonden in een dorpje hoog in de bergen. Ze waren arm. Martijn had geen vader. Martijns moeder was naaister, maar in zo'n klein dorp is er niet veel naaiwerk. Martijn ging elke dag na school naar het bos om hout te sprokkelen dat hij kon verkopen. Toch hadden ze maar net genoeg geld voor wat ze echt het allernodigst hadden.

Op een avond kwam de bakkersvrouw haar nieuwe rok halen. Ze legde drie geldstukken voor Martijns moeder op tafel en een boekje voor Martijn. "Het is maar een oude agenda. Maar er staan mooie plaatjes in."

"Dank u wel!" zei Martijn blij. Hij ging met het boekje bij het flakkerende lampje zitten en bekeek de plaatjes. Het plaatje bij de maand december vond hij het mooist. Elk jaar komt de kerstman met zijn rendierslee vanaf de noordpool naar ons toe. Hij brengt cadeautjes mee voor alle lieve kinderen, stond eronder. Voor alle lieve kinderen? Ben ik dan niet lief geweest? vroeg Martijn zich af. Ik heb nog nooit een cadeautje van de kerstman gekregen.

"Mama, wat voor cadeautjes brengt de kerstman?" vroeg hij.

"Ik geloof dat hij geeft wat de kinderen graag willen hebben," antwoordde zijn moeder. Ze wreef in haar ogen. "Ik zou best een nieuwe lamp willen hebben. Dan zou ik beter licht hebben om bij te naaien. Kom Martijn, we gaan slapen."

Maar Martijn sliep helemaal niet lekker. Hij moest de hele tijd aan de kerstman denken. Misschien had de kerstman hem nog nooit een cadeautje gebracht omdat hij niet wist wat Martijn wilde hebben. Dat kon toch? Maar hoe moest Martijn de kerstman laten weten wat hij graag wilde hebben? Ach, het had ook allemaal geen zin. Verdrietig trok Martijn de deken over zijn hoofd.

De volgende ochtend kwam Martijn Dirk, de voerman tegen. "Ik heb wat voor je meegebracht," fluisterde Dirk geheimzinnig. Hij hield iets achter zijn brede rug verstopt. "Wat dan? Een snoepje? Of een paardje van houtsnijwerk?" raadde Martijn. "Fout! Helemaal fout!" lachte Dirk. Op dat moment ging achter hem bol en rood de maan op. "Een ballon!"

"Die heb ik op de kermis in Urma voor je gekocht," vertelde Dirk. "En er zit speciale lucht in, waardoor hij kan vliegen."

Voorzichtig pakte Martijn het touwtje vast. Hij was er stil van. Dirk streek Martijn door zijn haar. Toen klom hij weer op zijn slee.

Dolblij met zijn mooie ballon liep Martijn weg. Die middag sprokkelde hij geen hout. Hij zat op het hek om de schapenwei en keek naar zijn ballon. Hij kon zijn ogen er niet van afhouden. Zo rood als de jas van de kerstman en zo rond als zijn buik. En hij danste zo mooi in de wind! Als Martijn het touwtje los zou laten, zou hij tot in de hemel vliegen. Of naar de noordpool. Opeens begon Martijns hart sneller te kloppen. Misschien kon de ballon zijn wensen naar de kerstman brengen! Martijn sprong van het hek en liep naar huis. Daar scheurde hij voorzichtig een blaadje uit zijn schoolschrift. Hij schreef een lange brief:
Lieve kerstman,
Ik heet Martijn en ik ben acht jaar.
Ik heb een plaatje van u in een agenda gezien en ik heb een paar wensen. Wilt u alstublieft een lamp voor mijn moeder brengen? En ik zou graag warme laarzen willen hebben. Mijn schoenen zijn zo koud in de winter. En graag ook warme handschoenen. De mijne zijn zo dun geworden.
Als ik maar één ding mag vragen, brengt u dan de lamp alstublieft.
Ik hoop dat u mij kunt vinden.
Ik woon in Strenca op de berg.
Kom alstublieft!
Uw Martijn.
Martijn vouwde de brief op en bond hem aan het touwtje van de ballon. Toen klom hij de berg achter het dorp op, helemaal tot de top.

Lang staarde Martijn in de verte. Waar zou de noordpool zijn? Moest hij zijn prachtige ballon nu echt laten gaan? Maar het was de enige manier om zijn brief bij de kerstman te krijgen. Martijn keek nog een keer of de knoopjes allemaal goed vast zaten. Toen drukte hij een kus op de dikke wang van de ballon en liet hem los.

Maar de koude bergwind blies niet naar het noorden. Hij kwam juist uit het noorden, en hij blies Martijns ballon naar het zuiden. Over bossen, bergen en dalen tot aan de zee. Aan de rand van een grote stad had de ballon niet genoeg kracht meer om verder te vliegen. Hij zweefde langs een dak naar beneden en kwam in een tuin terecht.

Even later kwam de oude Thijs uit zijn huisje. Hij zag de leeggelopen ballon. "Wat is dat voor rommel," bromde hij. Thijs was vaak brommerig sinds zijn vrouw gestorven was. Dat kwam doordat hij zich zo eenzaam voelde. Toen zag Thijs Martijns brief. Hij vouwde hem open en las hem. "Hij wil wat van de kerstman hebben," snoof de oude man. "Ha! Wat verbeeldt die verwende aap zich wel! Wensen heb ik ook!" Thijs verfrommelde de brief en gooide hem in de vuilnisbak.

Maar die nacht sliep Thijs niet goed. Hij moest steeds aan de kerstman denken. Hij had vroeger ook wensen gehad, kinderen, kleinkinderen - en toch was hij helemaal alleen. En die Martijn was misschien toch niet zo'n verwend kereltje. Laarzen, handschoenen en een lamp voor zijn moeder. Welk kind vroeg nou zulke dingen aan de kerstman?

Heel vroeg in de ochtend stond Thijs op. Hij haalde Martijns brief weer uit de vuilnisbak. Strenca. Waar lag dat eigenlijk?

Twee dagen later stond er een wonderlijke, oude man op het station van Urma. Hij had een rode jas aan en hij had een zak vol pakjes bij zich. Boven zijn hoofd danste een rode ballon. "Hoe kom ik in Strenca?" vroeg de wonderlijke oude man. "Daar kun je nu alleen met een paardenslee komen," antwoordde de stationschef. "Hé, Dirk, kom eens hier. Deze heer wil naar Strenca."

Een paar uur later werd er bij Martijn op de deur geklopt. En toen kwam de kerstman binnen. Echt, heus waar - de kerstman! Hij had met bont gevoerde laarzen en heerlijk warme wanten voor Martijn bij zich. En een lamp die veel licht gaf voor Martijns moeder. Fruit en snoepgoed. En de prachtige kerstballon had hij ook teruggebracht!

De kerstman bleef de hele nacht bij Martijn. Hij hield zijn hand vast tot hij in slaap gevallen was. Daarna praatte hij heel lang met Martijns moeder.

Toen het de volgende ochtend licht werd, laadden ze een bundel kleren, de nieuwe lamp en de naaimand op Dirks slee. Toen gingen ze naar het station van Urma.

Nu wonen Martijn en zijn moeder bij Thijs. Elke dag speelt Martijn na school in de tuin. De oude Thijs kan weer lachen en Martijn en zijn moeder noemen hem 'opa'.

Elk jaar als het Kerstmis wordt, kopen Martijn, zijn moeder en Thijs een rode ballon. Dan schrijven ze de kerstman een bedankbrief en binden hem aan het touwtje. Daarna laten ze de ballon vliegen - over dalen, bergen en bossen naar de noordpool.

User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
geertruida54
post Dec 6 2013, 10:57 PM
Gepost op: #3


Altijd Online
Group Icon

Groep: Barkeeper
Berichten: 4.131
Geregistreerd op: 3-April 06
Van: midwolda
Gebruikers nr.: 388

Arcade Punten: 43.438.594
Gemeente: Scheemda
Leeftijdsgroep: 16 jaar en ouder




HET KLEINE KERSTKLOKJE
Afbeelding

Als je de werkplaats van de glasblazer binnenkwam, moest je je ogen even sluiten, zo veel zilver blonk je tegemoet: grote zilveren ballen, blinkend als de maan in een vorstnacht, kerstklokken, die een kamer vol kaarsen zouden weerspiegelen, zilveren vogeltjes, die rechtstreeks uit de hemel leken te zijn gevlogen en meterslange zacht rinkelende slingers. Wekenlang had de glasblazer eraan gewerkt, maar nu was het tijd om al dat moois de wereld in te sturen, waar duizenden kerstbomen wachtten om versierd te worden en waar mensen en kinderen al uitkeken naar dat feest vol lichtjes en zilver. Nog één klein druppeltje vloeibaar glas hing er aan de blaaspijp van de glasblazer en met een glimlach blies hij daar een heel héél klein klokje van, kleiner dan je voor mogelijk zou houden. Toen stond hij op. Zijn ogen gingen over de tafels, waar al zijn werk soort bij soort in dozen lag: ballen bij ballen, klokken bij klokken, vogels bij vogels en zilveren slingers bij zilveren slingers. "Het is zón klein klokje," zei de glasblazer, "dat ik het maar ergens bij in zal pakken, want een doosje bestaat er niet voor zo'n klein dingetje." <br><br>

Hij legde het kleine klokje tussen de reusachtige kerstklokken en begon samen met zijn vrouw de deksels op de dozen te doen. "Schande!" rinkelden de grote kerstklokken, zo gauw ze alleen waren met het kleine klokje, "hoe kan hij zó iets doen? Heb je het gezien? Toen hij het tevoorschijn toverde uit zijn blauwe vlammen, moest hij er zelf om lachen, zó klein is het. Zijn klepeltje is maar een glazen kraaltje en als het klingelt, mag er geen enkel ander geluid zijn, anders zou je het niet eens horen! En zo 'n klokje durft hij samen met ons op reis te sturen. Nou, we zullen gauw zien dat we het kwijt raken, hoor!" Verder zeiden ze op reis niet veel, want iedere klok was veel te bang dat hij breken zou en dook diep weg in het witte vloeipapier, waarin de vrouw van de glasblazer hen gewikkeld had. Maar toen ze in de winkel aankwamen en de winkelier al die grote klokken en ballen, die vogeltjes en slingers begon uit te pakken en uitstalde op de toon bank, begonnen ze opnieuw. "Blijf jij maar in je doos!" zeiden ze tegen het kleine klokje, dat ze ineen hoek hadden geduwd," jij bent maar een grapje, je hebt niets met kerstfeest te maken. Daar zijn wij voor. Als wij aan een kerstboom of in een kamer hangen, is het meteen feest, maar jou zou niemand zien. Hoe zou jij nou een kerstboom of een kamer tot een feest kunnen maken?" En het kleine klokje, dat zich eerst zo verschrikkelijk had verheugd omdat het bestond en omdat het ook mee zou mogen doen aan het kerstfeest, al was het nog zo klein, kroop in zijn hoekje en voelde hoe het van verdriet al zijn schittering verloor. Tussen al die grote klokken en ballen, waar de mensen in de winkel tegen knipperden met hun ogen, zag niemand het liggen. Het werd pas gevonden op de dag voor kerstmis toen een vader en een moeder met drie kinderen om een doosje vroegen, waarin ze hun grote ballen en slingers konden meenemen. "0, kijk eens," zei de moeder, "er ligt nog iets in. Wat een lief klein klokje! Hè, laten we dat ook nog meenemen." De winkeljuffrouw lachte. "Ach," zei ze, "dat is maar zo'n klein klokje, dat krijgt u op de koop toe." Samen met de grote glinster dingen werd het heel kleine klokje ingepakt. Wéér hoorde het de schelle klingelstemmen zeggen dat het maar een grapje was en dat het tussen het groen van een grote kerstboom toch helemaal verdwijnen zou naast de kaarsen, de slingers en klokken. Het kleine klokje geloofde zelf ook dat het zo zou zijn en het dacht: "Die man had mij maar beter niet kunnen blazen. Wat ben ik? Een klokje dat te klein is om een kerstklokje te zijn." Thuis werden de dozen opengemaakt. Heel voorzichtig legden de kinderen alle grote glinster dingen op tafel, terwijl de vader de kerstboom naar binnen droeg. <br><br>

Eén voor één gaven de kinderen hem daarna de versieringen aan. Eerst kwam de piek. Toen kwamen de slingers en het engelen- haar en daarna de ballen en klokken. Toen alles hing en de kinderen vol bewondering rond hun boom stonden, lag het kleine klokje, nog altijd in een stukje vloeipapier op een hoekje van de tafel. Het kleinste van de kinderen zag heten hield het tussen duim en wijsvinger omhoog. "Kijk eens," zei het, "zo'n pietepeuterig klokje. Wat moeten we daar nou mee doen? Je zou het niet eens zien hangen tussen al dat zilver en groen." Het frommelde het vloeipapier nog vaster om het klokje en legde het in de vensterbank. Daar lag het heel stil en het hoorde hoe gelukkig al die andere klokken waren met hun mooie plaatsje en hun eigen stem. De volgende morgen kwam het dienstmeisje. Ze stond een poosje heel stil te kijken naar die prachtige boom en ging toen afstoffen. Bij het uitslaan van haar stofdoek woei de prop papier met het kleine klokje erin uit het open raam. Het was ook maar zo licht. Het klepeltje trilde en het kleine klokje dacht: "Nu ga ik breken. Maar wat geeft het? Ik ben toch geen kerstklokje geworden. Het is maar beter zo. Maar het brak niet. Het kwam terecht op een klein groen struikje midden op een pleintje tussen de huizen. <br><br>

Voor alle ramen stonden kerstbomen, behalve voor die van het kleinste huisje. Daar stond alleen een oud vrouwtje en dat zag het papier als een grote sneeuwvlok uit de lucht dalen. Op trippelvoetjes kwam ze naar buiten. "Wat zie ik?" zei ze. Daar komt een kerstklokje uit de lucht vallen. Een echt lief klein kerstklokje! Dat is nou precies een kerstklokje voor mijn kamertje, waar het te klein is voor een boompje of voor grote klokken!" Heel voorzichtig droeg ze het klokje naar binnen en bond het met een strikje aan een takje dennegroen dat op tafel stond. En daar hangt het nu. Een klein klein klokje aan een klein takje groen in een klein kamertje. Het is het kleinste van alle klokjes, maar tegelijk is het de gelukkigste kerstklok van allemaal. Want telkens als het vrouwtje ernaar kijkt en glimlacht, dan straalt het kerstklokje van trots en glanst nog mooier dan alle zilveren vogeltjes en ballen samen. En als het vrouwtje het met haar rimpelvinger aanraakt, luidt het als een echte kerstklok.




Afbeelding
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
geertruida54
post Dec 19 2014, 10:38 AM
Gepost op: #4


Altijd Online
Group Icon

Groep: Barkeeper
Berichten: 4.131
Geregistreerd op: 3-April 06
Van: midwolda
Gebruikers nr.: 388

Arcade Punten: 43.438.594
Gemeente: Scheemda
Leeftijdsgroep: 16 jaar en ouder



Afbeelding


Biba wil ook een witte kerst

KatBrrrr, wat werd het koud buiten zeg, je kon nog zo hard rennen, maar het bleef koud. Biba sprong van de schutting op de grond en begon direct te gillen : mauw, help help help , dit doet zeer "gilde Biba keihard Waarom kwam nou niemand haar helpen, haar pootje deed echt heel erg zeer. Biba tilde haar pootje op en schrok heel erg, haar hele pootje zat vol bloed en het drupte zo op het gras. "auw mauw auw "gilde Biba. Nou deed het ook erg zeer maar van dat bloed schrok Biba toch wel heel erg. Harder en harder gilde Biba. Ze hoopte maar dat er snel iemand kwam want lopen durfde ze niet meer. Na een paar minuten hield Biba op met gillen er kwam helemaal niemand. Voorzichtig hinkte ze op drie pootjes verder, tjonge dat was een eind lopen naar haar huis zeg! Ging ze eigenlijk altijd zo ver? Haar pootje ging steeds meer pijn doen en overal lagen kleine druppeltjes bloed.

Toen ze bij haar eigen huis was ging ze heel hard mauwen . Ze ging voor het kattendeurtje staan en gilde en gilde en gilde. De deur vloog open, maar Biba kon niet snel genoeg opzij springen. Ze kreeg de deur keihard tegen haar kopje en ze vloog wel een meter door de lucht. Nardja zat direct op haar knieën naast Biba. "Biba !! Wat is er gebeurd?" Nu was Biba een beetje boos, ze had al zo'n pijn aan haar pootje en nu deed haar kopje ook nog zeer. Heel boos begon ze dat uit te leggen "mauw miauw mauw mauw maaaaaaaaauw " en ondertussen begon ze haar zere pootje te likken . Bah, wat smaakte dat vies zeg!
"Mama "gilde Nardja "Biba is heel erg gewond "de mevrouw kwam heel hard aanrennen en ging ook bij Biba zitten. "we moeten maar direct met Biba naar de dierenarts "zei de mevrouw "Arme Biba, dat doet vast heel erg pijn " Biba vertelde dat haar pootje en haar kopje pijn deden, maar de mevrouw tilde haar op en nam haar mee naar binnen . "Nardja ga jij je babydekentje eens halen "zei de mevrouw "dan doe ik snel een handdoek om haar pootje en kunnen we Biba lekker op de deken leggen in de auto.
"Maar mam dat mag helemaal niet van de politie "zei Nardja "Biba moet in een mandje hoor , straks krijgen we een ongeluk en vliegt Biba door de hele auto heen " De mevrouw vond dat Nardja gelijk had maar vroeg toch of Nardja dan het dekentje wilde halen en in het mandje wilde leggen. Toen Biba lekker warm op het dekentje lag deed de mevrouw het mandje dicht en gingen ze met zijn allen naar de auto.

Eigenlijk was het best wel een beetje leuk al die lieve dingen dacht Biba. Nardja gaf Biba allemaal snoepjes door de tralies heen en aaide met een vinger haar hoofdje. "Doet het heel erg zeer Biba?" vroeg ze. Biba probeerde zo zielig mogelijk te mauwen, natuurlijk deed het echt zeer wat dacht ze dan?
De mevrouw zette de auto uit en tilde het mandje met Biba erin uit de auto. Snel liepen ze naar het huis van de dierendokter. Aan de mevrouw die de deur open deed vertelde mama dat ze een poesje bij zich hadden dat heel erg bloedde aan haar pootje. De deur ging direct verder open en snel liepen ze door naar de kamer van de dierendokter. sneeuwvlokkenNardja maakte het mandje open en haalde Biba eruit. De dierendokter keek eens naar het pootje. Ze aaide Biba over het kopje en legde ondertussen uit dat het pootje gehecht moest worden. "Wat is dat hechten?" vroeg Nardja . "Dan gaan we de stukjes vel weer aan elkaar naaien en dan stopt het met bloeden", vertelde de dierendokter terwijl hij een prikspuit pakte. "Oh jee ", dacht Biba "ik wil geen prikje dat doet heel erg zeer, dat kregen we altijd in het asiel "Biba sprong op de grond en kroop onder de kast. Daar begon ze heel hard te blazen tegen de dierendokter. "Och ik zie het al "zei de dierendokter "deze poezenmevrouw heeft vast al vaker prikjes gehad en wil dat niet meer, ik zal haar eens een snoepje geven " Hij hield het snoepje voor de neus van Biba. "Nou die pak ik dus echt niet ", dacht Biba. "Straks pak ik het snoepje en dan pakt zij mij en dan krijg ik toch nog een prikje " De dierendokter gaf het snoepje aan Nardja en zei dat Nardja dan het snoepje maar aan Biba moest geven. Nardja hield het snoepje voor Biba haar neus, Biba rook eraan en at het toen maar op. Was toch ook best wel een lekker snoepje.

Na een poosje werd Biba helemaal slaperig en haalde de dierendokter haar onder de kast uit. "Potversnerrie", dacht Biba. "Ik ben helemaal slap, mijn pootjes doen het helemaal niet meer". De dierendokter gaf Biba een prikje ( wat ze bijna niet voelde ) en pakte een rare kromme naald met een draad erin. "Zo, zei zij. "Ik ga je pootje even naaien en omdat ik je een prikje heb gegeven voel je er helemaal niets van. "Biba voelde inderdaad niets en werd al snel weer in het mandje gelegd. Terwijl de mevrouw betaalde legde de dierendokter aan Nardja uit dat Biba een kapje om haar hoofd moest omdat ze anders alle draadjes eruit zou gaan trekken.

Toen ze buiten kwamen was alles wit "Mam het heeft gesneeuwd "riep Nardja
"Wow dacht Biba, kon ze lekker in de sneeuw spelen……… "Nou "zei de mevrouw "dat is dan wel vervelend voor Biba, ze vind sneeuw zo ontzettend leuk en nou kan ze niet eens naar buiten " Waarom dat nou niet dacht Biba, dat was toch ook niet eerlijk, sneeuw was zo ontzettend leuk om in te spelen en ze vond dat ze nu wel iets leuks had verdiend na al die vervelende dingen . "Denk erom dat Biba nu niet naar buiten mag Nardja", zei de mevrouw "Als er nu viezigheid in de wond komt dan gaat het heel erg pijn doen en dan word Biba misschien wel heel erg ziek ".
Verdrietig keek Biba door de tralies van het mandje naar buiten. Ze wilde zo ontzettend graag in de sneeuw spelen, dat was niet eerlijk. Terwijl ze in de auto zaten, sneeuwde het heel erg hard. Toen ze thuis kwamen lag er al een heleboel sneeuw, Biba keek ernaar en begon een beetje te huilen. "Mauw , ik wil buiten spelen, mauw mauw".


Pas toen ze binnen waren deed Nardja het mandje open . De mevrouw had het poezendeurtje al op slot gedaan. Heel verdrietig ging Biba op de vensterbank zitten. "Ik vind het heel vervelend voor je Biba, maar je mag niet naar buiten, dan word je pootje nog zieker en nou moet je ook nog een kraag om", zei de mevrouw terwijl ze Biba een soort lampenkap om haar nek deed. Biba vond zichzelf super zielig en begon dan ook heel erg hard en zielig te huilen. Mama en Nardja begonnen Biba te aaien en kusjes te geven en ook de meneer die net thuis kwam aaide Biba. Nardja legde aan haar papa alles uit en de meneer vond Biba ook heel erg zielig.


Toen iedereen s' avonds naar bed was ging Biba voor de kooi van de konijntjes zitten en vertelde hoe zielig ze wel niet was, maar de konijntjes wilden helemaal niet naar Biba luisteren. Ze hadden de hele dag in de sneeuw gespeeld en ze waren heel erg moe. Boos klom Biba op de bank ( wat een lastig ding zeg die kraag ze stootte overal tegen aan ). "Ik wil ook in de sneeuw liggen", dacht ze. "Het is echt niet eerlijk".
Boos gaf ze een hele harde klap tegen het kussen. "Oeps "nu zat er een gat in het kussen, nu zouden ze morgen wel heel erg boos op Biba zijn dacht ze. Nou ja dan kon ze nog wel een klap tegen het kussen geven een beetje kapot of heel erg kapot maakte ook niet zoveel uit. Toen Biba nog een klap gaf vielen er allemaal veertjes uit het kussen. En Biba gaf nog een klap en nog een klap en nog een klap. De hele bank was wit van de veertjes. "Hè, het lijkt wel sneeuw", dacht Biba. Ze begon tegen de andere kussens aan te slaan. Zo hè, dat ging goed nu was ook de grond onder de bank helemaal wit. Maar dit was fijne sneeuw, hij was niet koud en niet nat. Biba gooide met haar pootjes alle veertjes in de lucht en de veertjes vlogen alle kanten op.

Toen Nardja s' morgens beneden kwam vond ze Biba lekker slapend op de bank . Overal lagen veertjes. Snel haalde ze haar moeder. Eigenlijk was de mevrouw wel heel erg boos, het was een enorme rotzooi overal en alle kussens waren kapot. Maar terwijl Biba door een spleetje van haar ogen keek hoorde ze de mevrouw zeggen; "Nou heeft Biba toch nog een witte kerst "
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post

Reply to this topicStart new topic
1 Gebruiker(s) is/zijn dit onderwerp aan het lezen (1 gasten en 0 anonieme gebruikers)
0 Gebruikers:

 

- Lo-Fi Versie De tijd is nu: 27th November 2020 - 03:26 PM